(untitled) (SCIENCE TIME JOURNAL, 2026)
Ushbu maqolada Alisher Navoiy, Muhammad Aminxo‘ja Muqimiy va Abdug‘ofirjon qori Barqiy ijodida uchraydigan bir xil radifli “Yo‘q” g‘azalining leksik birliklari lingvopoetik jihatdan qiyosiy tahlil qilinadi. Turkiy adabiy til tarixida Navoiy va undan ham avvalgi davrlarda rivojlangan she’riy an’analar XX asr boshlarigacha faol davom etib, keyinchalik turli hududiy maktablarga ajralgan murakkab lingvopoetik tizimni tashkil etadi. Tadqiqotning maqsadi turli makon va davrlarda yaratilgan g‘azallarda leksik birliklarning ishlatilish xususiyatlari, sinonim va antonimlar, metaforik tizim, metonim ko‘chishlar, epitet, takror kabi poetik vositalarning o‘zaro munosabatini, umuman, badiiy matnda poetik aktuallashgan til vositalarini aniqlashdan iborat.